Bericht

-

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Melina kijkt me een beetje streng aan, wanneer ik haar vertel over mijn project en over de brief die Vaggelis ze stuurde. Ze fronst. "We hebben nu vakantie, en dit moet met de rector worden besproken". Ik krijg een e-mailadres, waarop ik het officiële verzoek moet indienen. "Zet er zoveel mogelijk informatie bij. Zoals je website en andere referenties, want hoe weten wij dat je bent wie je zegt dat je bent?". Op die vraag moet ik het antwoord schuldig blijven. De volgende maandag probeer ik het opnieuw, want op de mail van de rector heb ik nooit meer antwoord gekregen. Er komt een hele stroom leerlingen binnen, Grieks en Turks vloeien door elkaar heen in de statige hal van het Griekse lyceum. "Ben je Grieks," vraag ik aan Melina. "Ja," zegt ze, "maar ik kom niet uit Griekenland." De Grieken in Istanbul zijn een overblijfsel van het opdelen van Turkije en Griekenland zo'n honderd jaar geleden. De moslims in de regio van Xanthi, waar ik een paar dagen geleden nog was, mochten daar blijven en de Griekse christenen in Istanbul. Verder moest iedereen gedwongen verhuizen naar diens nieuwe moederland. "De rector zegt dat het goed is, maar wat moeten we nu doen?". Ik zeg dat ik wen vervolgbrief nodig heb. Daarvoor wordt aardrijkskundeleraar Evren erbij geroepen. "Heb je honger," vraagt hij, "en aan de lunch vertel ik over de brieven en of hij er één voor me heeft. "Geef me een uurtje", zegt hij. Een uur later drukt hij me een envelop in de hand. Het adres luidt...

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Spyros is op bezoek in Koutso, zijn partner komt hier vandaan, ze komen hun dochtertje Ino achterlaten bij opa en oma. Spyros is de enige persoon in het dorp die ik kan vinden die Engels spreekt, dus ik klamp hem aan en vraag om hulp om een slaapplek te vinden. Al snel worden er mensen opgebeld, krijg ik een zak eten mee en is het voormalige kinderdagverblijf mijn slaapplek voor een nacht. Ik herinner me dat ik een brief heb meegekregen van Gabriel voor een kind in Griekenland en besef me dat dit het moment is. Nu moet ik weer snel achter een mijnheer in een auto aanfietsen op weg naar mijn verblijfplek. Ik hoop dat Ino een brief terug zal schrijven aan Gabriel en die op de normale post zal doen!

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Na de derde keer bellen wil ik al bijna teleurgesteld afdruipen wanneer Marina openmaakt. "Ah, jij bent het," zegt ze opgewekt. Ilja had al verklapt dat ik langs zou komen. "Wat een goed idee, ik hou van dit soort dingen". Marina is Servisch en ze leeft nu de Griekse droom. Ze spreekt na vijf jaar vloeiend Grieks, vertelt ze trots. Het liefst zou ze uiteindelijk iets in toerisme doen, maar nu heeft ze een baan die ze ook heel erg leuk vindt. Ze is verantwoordelijk voor de aankleding van de winkels van een modeketen! Een brief naar het oosten kan ze niet schrijven. "Sorry, we zitten hier zo'n beetje aan het einde van Europa, vanaf hier ken ik echt niemand meer." En zo eindigt deze keten, die begon in Valkenburg, hier in Thessaloniki.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik tref Vaggelis in de hippe studio Loopo, waar hij - architect - en zijn partner Maita - grafisch vormgever - kantoor houden. Vaggelis kijkt over het algemeen serieus, maar soms verschijnt er een zachte glimlach. "Wat een goed idee", zegt hij. Maar hij kent niemand in het oosten. Hoe dichtbij Turkije ook is, het is een andere wereld. Hij heeft contacten elders in Griekenland, in Europa, maar Turkije, zelfs in Istanbul niet... En dat terwijl de Grieken en de Turken ooit overal door elkaar heen woonden, ook hier in Thessaloniki. "Maar ik zal er nog even over nadenken, misschien schiet me nog wel iets te binnen," zegt hij. Ik kom later die middag nog eens langs, maar er is hem niets te binnen geschoten. "Sorry". Hij legt uit dat hij al zijn contacten heeft nagezocht, maar niemand in het oosten vond. "Het kan ook iemand hier dichtbij zijn, die op diens beurt weer iemand verder weg kent," probeer ik. "Maar dan moet ik wel weten wie iemand ver weg kent en dat weet ik niet." Ik doe nog een laatste poging de volgende ochtend en ik zie daar Vaggelis staan met een brief in de hand. Mijn hart springt van blijdschap. "Niet te vroeg juichen," zegt hij, "ik weet niet of je iets aan deze brief hebt." Hij heeft nagedacht wat zijn meest dichtbijzijnde contact met het oosten zou kunnen zijn, maar kent de geadresseerde niet, het is gericht aan een instituut. "Natuurlijk ga ik die brief bezorgen," zeg ik. Als iemand zo zijn best doet om te bedenken hoe hij verbonden is met het oosten, als iemand een poging tot contact doet, dan moet ik toch juist degene zijn die dat aanmoedigt en mogelijk maakt!

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik ga naar de kapper in Tivat en kijk Sandra ietwat beteuterd aan door de spiegel. Dan begint ze te vragen, wie ik ben en wat ik doe. En ik vertel het hele verhaal, over de brieven, dat ik onderweg ben naar het einde van de wereld en dat ik net een brief heb bezorgd, maar geen brief meekreeg. "Aan wie moest je die brief bezorgen, als ik het vragen mag?", zegt ze. "Aan Pina". Ze weet meteen wie ik bedoel, ze is een lokale beroemdheid. "Misschien kan mijn zoon Ilja je wel helpen," zegt ze, "zou dat mogen binnen de regels van je project." Ik denk er nog eens even over na. Waarom niet? Denk ik. Zij kent Pina en ze kent haar zoon,  de keten gaat nog steeds van contact tot contact. Is het niet juist mooi dat een bezoek aan de kapper weer een stap in de keten teweeg brengt? Daar komt Ilja al aan, hij is onder de indruk van mijn reis, van mijn project en wil graag een brief sturen aan zijn tante Marina, die in Thessaloniki woont. Ze hebben elkaar al jaren niet meer gezien. "Familie van zijn vaders kant," legt Sandra uit.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Pina is erg verrast, ze spreekt maar een beetje Engels. Ze bedankt me. Ze ziet er ziek uit, hopelijk is dat maar tijdelijk. Haar moeder laat me binnen en maakt limonade voor me klaar. Terwijl Pina de brief leest, licht haar bleke en vermoeide gezicht op en verschijnt er een glimlach. Het doet me denken aan de glinsterende oceaan en alle tinten blauw die je langs de Adriatische kust kunt zien. Pina's moeder kijkt ook naar Pina met een bezorgde, hoopvolle glimlach op haar gerimpelde gezicht. Ze ziet eruit zoals moeders eruit zien: bezorgd, bemoedigend, met zoveel liefde. Ik vraag me af of mijn moeder op dezelfde manier naar mij kijkt, ook al ben ik nu een volwassen man die in zijn eentje naar het einde van de wereld fietst. Pina bedankt me nogmaals, leest de brief nog eens, kijkt me dan in de ogen en daar is het weer. Die glinstering van de oceaan. Maar ze kan geen volgende persoon bedenken om een brief aan te schrijven, Servië, Slovenië, Bosnië, zeker, maar Albanië? Griekenland? Ik ken daar niemand. Misschien is er toch nog een manier om deze keten te redden.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

In telefonisch overleg met Andreina, die een brief wilde schrijven aan Igor, maar onverhoopt naar het ziekenhuis moest, besluit ik hem zelf een brief te schrijven. Igor is een mozaïekkunstenaar en hielp Andreina met die eindeloze opdracht: het vervolledigen van "Il Mosaico di Andreina". Op weg naar Igor, vanuit Slovenië de grens over naar Kroatië begint het harder en harder te sneeuwen. IJspegels hangen aan mijn wenkbrauwen, wanneer ik bij Igor aanbel. Het kan niet missen: ik zie mozaïeken. Een jonge man komt in t-shirt de sneeuw in gewandeld, de kou lijkt hem niet te deren en hij lijkt ook niet onder de indruk van mijn ijsman-look. "Ben jij Igor?", vraag ik. Het blijkt zijn zoon te zijn. Igor is nog onderweg, in de sneeuw vast komen te zitten op weg vanuit de kust. Hij neemt de brief aan en ik leg hem uit wat ik doe. Ik besluit mijn telefoonnummer achter te laten zodat Igor mij kan bellen om af te spreken. Ik heb anderhalve dag uitgetrokken om in Zagreb het ergste noodweer uit te zitten. Igor neemt geen contact met me op. De keten eindigt hier. Kennelijk is het einde van de wereld vanuit Aachen bezien in Zagreb.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Mag ik een foto maken voor de website?". Alenka, brief van Andreas in de hand, kijkt geschrokken. "Zonder make-up?". Dat is geen optie, dus we kiezen voor een foto met alleen maar handen met prachtige nagels. "Mag ik hiernaast tussen de olijfbomen kamperen?", vraag ik. Ook dat is geen optie. Alenka en haar partner Alex doen er alles aan om mijn verblijf hier zo aangenaam mogelijk te maken. Ze verhuren een appartementje dat nu leeg staat, en eenmaal daar word ik getrakteerd op een heerlijke pizza en uitgebreid reisadvies. Anders dan de meesten begrijpt Alenka direct wat ik voor ogen heb met dit project. Misschien komt dat door de meditaties voor vrede: ook een project dat gericht is op verbinding. Ze geeft me een brief mee naarMontenegro. Aan een collega-muzikant, die geen deel uitmaakt van het meditatienetwerk. "Een hele bijzondere vrouw, die met heel veel doorzettingsvermogen een hele goede muziekschool heeft opgezet. Jaren geleden heb ik daar eens les gegeven. We hebben elkaar al 15 jaar niet meer gezien. Dit is een mooie manier om weer contact te leggen." "Doe jij ook mee aan de meditaties?", vraag ik aan Alex. Hij schudt gedecideerd van nee. "In een relatie moet je elkaar leren accepteren en leren communiceren en vooral: ook dingen laten gaan", spreekt Alenka wijs.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Als ik de kerk binnenkom is Andreina een rondleiding aan het geven. Hier wordt niet alleen aan een mozaiek gewerkt, er worden rondleidingen gegeven, heilige missen, kunstonderwijs, sociale projecten. Andreina is de centrale figuur en al snel vraag ik me af hoe ze zoveel ballen hoog kan houden. Ik vraag het haar en ze grijpt gepijnigd naar haar rug. "Ik weet het ook niet," zegt ze met gevoel voor drama. "Hetzelfde kan ik aan jou vragen," zegt ze, "elke dag fietsen, in de kou, in de regen. Ik word al moe als ik erover nadenk!". In overleg met de priester mag ik een nachtje in de kerk slapen en ik mag ook mee eten. Andreina staat erop op het avondeten en ontbijt voor me te verzorgen, ook al zeg ik dat ik dat best zelf kan regelen: Andreine neemt graag verantwoordelijkheden op zich, maar grijpt af en toe naar haar rug. Tijdens de uren dat ik er ben wordt er een muziekles gegeven, meerdere rondleidingen en speelt er zich een drama af. "Hier komen soms mensen met veel problemen". Temidden van alle chaos blaft hondje Fagiolo (Italiaans voor boon) onafgebroken; het is hier bepaald geen oase van rust. Andreina gaat een brief schrijven, want ook aan mijn project is ze gecommiteerd. "Jij bent een engel!" Maar de volgende ochtend tref ik haar niet om haar brief aan Igor in Kroatië te bezorgen. Ze moest naar het ziekenhuis voor haar rug. "Je lichaam vertelt je dat je even moet stoppen," zeg ik, "gezondheid gaat voor". En ik zei het ook tegen mezelf.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik kom binnenvallen op eerste kerstdag en voor ik het weet zit ik aan een potje Monopoly. "Je bent een kerstelf," zegt Chiara enthousiast. Ik krijg zelfs onderdak aangeboden van dit hartelijke, internationale gezin, waar Italiaans en Engels moeiteloos door elkaar heen klinken. De kinderen spreken vloeiend Engels met een mooie Italiaanse tongval. Als ik over mijn project vertel moet de Canadese Ray even schakelen. "Slaap ik nog?". Oliver pakt er direct een atlas bij en begint die driftig te bestuderen, alsof een volgende brief zich vanzelf zal aandienen als hij de kaart maar hard genoeg bestudeert. De kleine Tulsi pakt papier en stiften om een mooie tekening te maken. Het gezin breekt het hoofd over mogelijke brieven die ze kunnen schrijven. Australië? Canada? Engeland? Ze kennen alleen maar mensen op plaatsen waar je niet naartoe kan fietsen. Ik vertel de kinderen over brieven van kinderen aan kinderen die ik meeneem. "Kunnen we zo de keten dan niet voortzetten?", vraagt Oliver en begint te schrijven. "Waar moet ik hem afgeven?", vraag ik. "Sowieso in het buitenland," zegt hij.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Je kan hier zo lang blijven als je wilt", zegt Toni direct nadat ik de belachelijke steile afdaling naar zijn huis heb gemaakt. Hij woont in een Toscaans paradijsje, rivier, uitzicht, olijfbomen, alles wat je je bij Toscane voorstelt bevindt zich rondom zijn huis. Toni kreeg een brief van Andreas in Aachen. "Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?", vraag ik. "Afrika heeft ons samengebracht," en hij vertelt over zijn liefde voor Afrika, wie hij daar allemaal heeft ontmoet, wat hij daar heeft gebouwd en die ene keer dat hij drie dagen lang naar een dorp wandelde, omdat dat sneller was dan met de auto. "Maar hoe mooi Afrika ook is, hier heb ik alles wat ik wil, behalve...", dit lijkt hem te raken, "een gemeenschap. Daarom vind ik het zo mooi wat Andreas heeft in Aachen". 4 Linden is een woon en- leefgemeenschap, waar gezamenlijk gebouwd en gemaakt wordt. "Ik heb het hier ook geprobeerd, maar het is me nog niet gelukt". Hij komt oorspronkelijk uit Zuid-Tirol en is dus een Duitstalige Italiaan. "Maar voor de mensen hier ben ik gewoon een Duitser". Ik moet een dag langer bij Toni blijven vanwege pech met de fiets en we vieren samen kerstavond. Bij zijn kerstcadeautje stop ik een briefje, waarin ik hem die gemeenschap waar hij zo naar verlangt van harte toewens. Hij geeft me een brief mee voor de bevriende Andreina, die niet zo ver van hier ook een gemeenschap opbouwde, allemaal rond een kerk, waarvan zij een mozaïek wil maken. "Het poëtische ervan is, dat ze het nooit af kan krijgen," zegt Toni.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Robert is het soort persoon die wildvreemden laat logeren en de mooiste plekjes van Firenze laat zien. Iemand die je wilt ontmoeten, maar helaas is Robert voorde kerst naar zijn familie in Duitsland. Gelukkig gaven Benni en Anna me een extra brief mee...

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Andreas ontving een brief en nodigt me uit om naar zijn werk, zijn project te kijken. Terwijl we door het bos naar de kinderen toe wandelen vinden we veel herkenning. "De mensen begrepen mij eerst ook niet," vertelt Andreas nadat ik zei dat veel mensen mijn project in eerste instantie vaak niet begrijpen. "Waarom buiten als je ook lekker binnen kan zijn?," zegt Andreas, "waarom beieven als je ook een e-mail kan sturen, waarom fietsen als je kan vliegen", vul ik aan. We zijn het erover eens dat dingen die moeilijk zijn vaak meer de moeite waard zijn en dat je dat pas kan begrijpen als je het hebt ervaren. Een jongetje met heldere ogen en blosjes zwaait. "Kunstenaar!", roept hij "Kun je een Krampus voor me tekenen?" Ik moet hem teleurstellen. Het jongetje kijkt Andreas verwijtend aan: "je zei dat er een kunstenaar oo bezoek zou komen!". Hij verdwijnt in het bos, pakt een tak, gromt en slaat ermee. Als ik geen Krampus kan tekenen, dan speelt hij er zelf wel in. Als alle kinderen in een kringetje bij elkaar zitten, onder het tentzeil dat ons droog houdt, nu het regent krijg ik meer vragen. "Als je dan niks kan tekenen. Kun je dan iets spelen? Je bent toch toneelspeler?". Ik zit een beetje met mijn mond vol tanden. Andreas zei het net al in het bos: "kinderen denken en voelen anders dan wij, ze kunnen ons veel leren". Ik besef me ineens dat ik speel dat ik een postbode bent. "Maar postbodes rijden in auto's" zegt het meisje, "er zijn ook fietspostbodes", zeg ik. Dominik geeft mij nu een tekening "hier, voor jou, het is een Krampus". Het jongetje dat eerder Krampus speelde zegt nu: "ja, maar alleen in de stad zijn er fietspostbodes, hier zijn er teveel bergen". "Jullie hebben helemaal gelijk," zeg ik, "er zijn geen fietspostbodes die de hele wereld en alle bergen over fiersen, daarom speel ik nu dat ik er één ben!". De kinderen knikken en hummen, dat argument is goedgekeurd. "Mag ik jullie dan nu een brief geven?" De brief van Judith, die hen een vrolijk kerstfeest wenst, wordt gretig geopend en gelezen.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Ik weet niet hoe ik me hierover moet voelen," zegt Andreas. "Je weet waar ik woon, je weet waar ik werk". Ik heb hem gebeld op het telefoonnummer van zijn werkplek, die mij bij de instructies voor de bezorging was toevertrouwd. Andreas komt aangereden bij het busstation van Eppan. Er loopt snot uit mijn neus. Ik besluit het te laten lopen om nog wat meer te ontwapenen. Zijn scepsis lijkt als sneeuw voor te zon te verdwijnen, terwijl hij naar mijn snottebel, mijn bepakte fiets kijkt. Ik leg hem uit wat ik doe, dat ik wil verbinden. Hij vertelt mij over zijn meditatiegroepen, over mediteren voor vrede, waar hij Klaus-Peter ook van kent. "Kom je morgen mee naar mijn werk?", vraagt hij. Hij geeft me een brief mee voor een meditatievriend in Slovenië. "Ik heb er een pakketje flyers bij gedaan, is dat ok?".

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik tref Andreas aan met een headset op zijn hoofd: home-office. Maar hij is direct gegrepen door mijn verhaal en de brieven. Over een uurtje heb ik lunch, kom je dan even terug?

Samen eten we Oekraïense hapjes. Die waren nog over van een concert dat hij gisteren met zijn brassband gaf. Via de brassband leer ik veel mensen kennen op allerlei plekken. Die brief zal wel geen probleem zijn. "Maar ik moet weer aan het werk! Kom over een uurtje nog eens terug, dan is Amelie er, misschien kan zij een brief schrijven".

Amelie is een collega-acteur. Ze werd bekend door de film "Die Welle". "Die heb ik nog op de middelbare school gezien," zeg ik. "Ik was die coole met het rasta-haar," zegt ze, "ik was tegen "Die Welle"". Toch lopen Andreas en zij in het dagelijks leven wel vaker aan tegen het "systeem", dat de dingen niet altijd zo wil als zij het graag zouden zien. Ondertussen doet kleine Hilma trucjes aan een koord, ze hangt ondersteboven.

"Ik weet al aan wie we een brief moeten sturen," zegt Amelie, "het zijn kennissen van ons in Italië, ze hadden een eigen huisje gebouwd, probeerden het op hun manier te doen, maar toen sloeg de bliksem in een boom en viel recht op hun huis. Zij kunnen wel een hart onder de riem gebruiken."

Hilma stopt me een tekening toe, met allemaal sterren erop. "Een cadeautje", zegt ze blozend.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

De kleine Odiseas rent rond in een vleermuizenpak, verstopt zich in een hoekje en roept dan: "BOE!".

Ik voel direct Mediterraanse vibes in dit huis, gastvrijheid. Ada staat op het punt om te bevallen. "Het kan op elk moment zo ver zijn," zegt ze. "Wat bijzonder dat ik bij jullie op bezoek mag zijn, terwijl binnenkort alles voor jullie gaat veranderen," zeg ik. Ada en Angelos kijken me aan met een blik die lijkt te zeggen: "Natúúrlijk".

Angelos was ook ooit een lange afstandsfietser, hij bouwt nu aan een nieuwe fiets. "Maar nu is het een beetje ingewikkeld."

Ze ontmoetten Roberto en Helene via gemeenschappelijke kennissen in Strasbourg en het klikte direct. "Het was alsof we elkaar al jaren kenden," zegt Ada. "Kom je morgen ontbijten? Dan vertel ik je meer en geef ik je een brief mee, voor Griekenland!"

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Kom maar binnen, maar ik ging net de kinderen in bed doen," klinkt het in lichte paniek. Ze nemen de brief van Volker aan. Hij had ooit een relatie met Sarah´s moeder. Die relatie kwam ten einde, maar Sarah en Volker hielden altijd contact en de kinderen mogen Volker heel graag. Ze biedt me een kopje thee aan en zegt me dat ze zo terugkomt, maar daar denken Benny en Leo anders over. Eerst regent het vragen over waar ik slaap en wat ik doe als mensen niet thuis zijn. Dan krijg ik een rondleiding door het huis en langs alle speelgoed. Tot slot wordt er een kist met houten speelgoed opengemaakt. "Allemaal zelf gemaakt," zegt Leo. Hun treintjes, carrousels en boombladeren zijn indrukwekkend. "Blijf je ook logeren?", vraagt Benny. Leo drukt me een pakje in de hand, met een grote strik erom. "Van de kerstman. Pas opendoen als het kerstmis is!", zegt hij plechtig. Als de kinderen eindelijk slapen, overleg ik met Sarah hoe we deze keten van verbinding nu voort moeten zetten. Ik ken echt niemand in die richting. Is München het einde van de wereld? Dan zeg ik: "de brief mag ook naar een plek, naar een mens dichtbij". Sarah zegt: "dan weet ik al aan wie!"

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Jan heeft een headset op zijn hoofd en is aan de lijn met Miami. Hij wil de brief aannemen, maar ik leg hem uit dat die voor Katrin, zijn vrouw bestemd is en dat ik hem toch echt graag persoonlijk zou willen afgeven. Hij snapt er niet veel van, maar zegt dat ik dan ´s avonds moet terugkomen. Ook ´s avonds is Katrin er nog niet, maar ik krijg wel de kans om uit te leggen wat ik kom doen nu Jan zijn headset niet meer in heeft. Zijn lichte scepsis maakt plaats voor een grote glimlach en nieuwsgierige vragen over mijn reis. Ik maak een foto van hem met de brief. Ik vraag of Katrin mogelijk een nieuwe brief zou kunnen schrijven. "Dat wordt lastig," zegt hij, "we kennen niemand in die richting. Wel in Engeland, Lübeck, de Verenigde Staten," begint hij op te sommen. Dan komt Katrin aan, ook zij kan niemand in het Oosten bedenken. Deze keten van jeugdvrienden uit Elmshorn eindigt hier. Dan stelt Katrin voor: "kom anders op je terugweg nog eens langs, dan krijg je een brief terug naar België.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ding dong.

Dit is de derde keer dat ik bel en ik tref Tobi´s zus en haar zoon niet thuis aan. Later hoor ik dat ze een paar dagen weg zijn. Toch brachten ze me naar de historische stad Ulm. Wellicht tot een volgende keer.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Anders dan de meeste mensen begrijpen Anna en haar vriend Benni direct waar ik mee bezig ben. "We moeten zo weg, maar we gaan je verder helpen!". Ze trekken papier en enveloppen uit kasten en beginnen druk te schrijven. Als zoethoudertje krijg ik zelfgebakken kerstkoekjes, die ik gretig begin op te peuzelen. Het is stil, op het gekrabbel van pennen en gekruimel van koekjes na. Dan legt Anna uit: "ik schrijf een brief aan Robert, een goede vriend van ons in Italië." Vragend kijk ik naar Benni, die druk bezig is met zijn eigen brief: "maar voor het geval hij er niet is geef ik je er nog één mee, voor iets verder weg". Ik kijk naar het adres op de envelop, schrik een beetje  en begin dan te stralen: "maar dat is bijna aan het einde van de wereld," zeg ik dankbaar. Hij knikt en geeft me een stapeltje bankbiljetten mee: het is maar een paar euro, maar daar krijg je daar een maaltijd voor.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Bene & Michaela vangen me op na een lange dag brieven bezorgen. "Bereid je voor op veel vragen van Gabriel," zegt Bene. En hij brand los en ik leg hem alles uit. "Kun je ook een brief voor mij meenemen? Voor een ander kind?". Ik kan moeilijk nee zeggen. "Naar welk land?", vraag ik ernstig. "Griekenland!", roept hij zonder aarzelen, "Daar woont een tante van mij, en die heeft 17 katten!". Michaela legt uit dat zij oorspronkelijk Grieks is.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik logeer bij Bernd en Daniela en hun twee dochters Judith en Annika. Ik was hier vier jaar geleden ook. Toen waren ze nog ukkies. Nu zitten ze op drumles en spelen spelletjes. "Pas maar op, het is vrijdag," zegt Daniela, "dan zijn ze niet te houden". Ik haal twee brieven uit mijn zak, van Noah en Bas uit Heerlen. De meiden glunderen en openen gretig de enveloppen met tekeningen en ook wat tekst, die ze niet zo goed begrijpen. "Misschien kun je ze een brief terugsturen en vragen wat hij bedoelt," zeg ik tegen Annika. Beide meisjes beginnen direct driftig te schrijven, tekenen en kleuren: hun overtollige energie vloeit van pen op papier.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Nici is niet thuis", zegt een knappe jonge man met een licht geamuseerde frons. "Ik kan het helaas niet aan jou geven, ik móet het echt persoonlijk afgeven," zeg ik. Een paar uur later ben ik terug en wordt ik hartelijk ontvangen door Nici. "Mijn vriend zei dat er een hele rare man op de stoep stond," schatert ze, "die heel officieel deed met een brief die er totaal niet officieel uitzag". De tranen rollen over haar ogen van het lachen. "En toen wisten we allebei; dit is Jolien, er gebeuren altijd rare dingen met Jolien". Ze legt me uit dat ze Jolien ooit tijdens het reizen ontmoette en dat het direct klikte. "Jolien is een soort Belgische ik", zegt ze,  "wil je trouwens hier op de bank slapen?", springt ze van de hak op de tak. Wanneer ik haar vraag om een nieuwe brief, moet ze even nadenken en dan gebeurt er iets ongelooflijks. Ze omschrijft een stel in Oostenrijk: "zij doet circus, hij verkoopt gefermenteerde groenten, ze hebben een moestuin". Ik zeg: "wacht even, waar wonen deze mensen?" en Nici noemt de plaatsnaam. En hoe heten ze? We blijken ze beiden te kennen en onze hoofden ontploffen een beetje. Ze besluit mee een brief mee te geven voor haar vriendin Anna, ook een circusfanaat. "Dan leer je een nieuw iemand kennen," zegt ze.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik ken Leslie nog uit mijn tijd in Guatemala. Inmiddels woont ze al meer dan tien jaar in Duitsland met haar man Tobi, haar kinderen en kleinkind! Ik mag blijven logeren en halen herinneringen op aan oude tijden. De nieuwe generatie mag elke dag een cadeautje uit een gigantische adventskalender halen en in de ochtend ligt daar ook een cadeautje voor een fietskoerier, een nieuw paar sokken met logo en al! "Kun je niet een brief aan mijn zus bezorgen? Ze kan wel een steuntje in de rug gebruiken", zegt Tobi.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Vol verwachting kijken de kinderen me aan. Na een korte introductie van Juf Pascale leg ik in mijn beste Frans uit wat ik hier kom doen: een brief afleveren van kinderen uit Nederland. "Kun je het ook nog een keer in het Spaans doen?", vraagt de juf. Gael spreekt alleen maar Spaans. "Misschien kan hij Spaans spreken, dan vertaal ik het in het Frans," stelt Teresa Letó voor en zo geschiedt. In de klas spreken de kinderen allerlei talen, over verbinding over grenzen heen hoef ik ze dus niets meer uit te leggen. "We hebben geen tijd meer om je een brief mee te geven," zegt de juf, "maar we beloven dat we een brief terug zullen sturen naar Landgraaf. Met de gewone post".

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Roberto en Helene zijn vrienden die ik ken uit Guatemala en later veelvuldig bezocht op Cyprus. Toen Christiane me een brief meegaf voor een lief persoon, dacht ik gelijk aan hen. De brief was bij hen in goede handen: een glimlach van oor tot oor verscheen bij hen beiden. Helene las de brief hardop voor, ze zat vol genegenheid, vol liefde voor een ander, een onbekende, die Christiane het beste toewenst met al haar aandacht. De letters op de brief en op de envelop waren met grote zorgvuldigheid geschreven; een kunstwerk op zich. "Mogen wij nu dan ook meedoen met je project? Mogen wij dan ook een brief schrijven?", vraagt Helene enthousiast. "Uiteraard". Ze besluiten een brief te schrijven aan Ada en Angelos uit Griekenland, die nu in München wonen. "We kennen ze nog niet zo lang," zegt Roberto, "Maar het klikte gelijk, toen we ze een tijdje geleden ontmoetten," voegt Helene toe.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Teresa Letó is de dochter van Roberto en Helene. Ze is een klein wijs meisje dat moeiteloos schakelt tussen Frans, Grieks en Spaans. Ze glundert wanneer ze een brief krijgt. "Voor mij? Echt? Maar van wie dan en waarom aan mij?". Ik leg haar uit dat Lilly me had gevraagd om het aan een heel lief meisje te geven en dat ik toen meteen aan haar moest denken. Ze bloost een beetje en opent de brief. "Wow!", glundert ze "Wat kan dat meisje mooi tekenen," zegt papa Roberto. "Maar ik kan ook mooi tekenen, toch?". Hier moet even over nagedacht worden. Ik leg uit dat ik nog meer brieven van andere kinderen heb. "Kun je dan niet bij ons op school langskomen?", vraagt Teresa. "En als je naar Duitsland gaat, kun je dan iets voor me brengen naar mijn vriendinnetje Aluna?" Ze vraagt het zo lief dat ik onmogelijk kan weigeren.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Je overvalt me hier een beetje mee," zegt Christiane, die een brief van haar nicht Cara uit Eupen kreeg. Haastig maakt ze haar haren in orde voor de foto. Ze is erg enthousiast over het project, maar het is nu al laat en morgen moet ze weer werken. Ik fiets ook, wel elektrisch. Ze weet zo snel niet aan wie ze een brief kan sturen. Om me verder op weg te helpen geeft ze me de volgende ochtend een brief aan een anoniem persoon, "Een lief persoon," voegt ze eraan toe. Ik twijfel, maar dan neem ik de brief aan. Verbinding, affectie, laten zich nu eenmaal niet in ronden organiseren. Ik neem haar opdracht, aan. Misschien probeert Christiane me te leren dat verbinding eenvoudig is. Je kunt wanneer je wilt contact zoeken met een ander lief persoon.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Annette en Volker - collega in het theatervak - gaven me een brief mee voor hun kleinzoon Yanosch in Sankt Vith."Als je in de buurt van Frankfurt bent, laat het ons weten, dan kun je hier overnachten." Zo geschiedde. We maken samen gedroogde appels om de rijke appeloogst van dit seizoen wat behapbaarder te maken. Een arbeidsintensief werkje voor een klein zakje gedroogde appels, dat kan ik als wereldwijde fietskoerier wel waarderen. Dan fiets ik naar Frankfurt om Yanosch´ brief te bezorgen en een zakje gedroogde appels ("die vindt hij heerlijk"). Volker geeft me een extra brief mee voor Sarah en haar kinderen in München. Sara is de dochter van zijn ex. "Haar kinderen zijn fan van mij, ik weet ook niet zo goed waarom," zegt Volker, "Je bent een soort opa voor ze," zegt Annette.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

De deur zoemt, ik kan naar binnen. "Zijn Paul en Felix hier?", vraag ik aan de man . "Hoezo?" Ik toon hem de brief van Yanosch. "Kun je die niet gewoon aan mij geven?". Ik leg de man uit over mijn project. Hij rolt met zijn ogen. "Ik ga wel even kijken". Een paar seconden later komt hij weer naar beneden gestommeld. "Geef hem toch maar gewoon aan mij". Ik leg hem uit over de ketens van verbinding, dat ik Felix en Paul om een nieuwe brief wil vragen. Ik voeg eraan toe dat dat geen verplichting is, dat ik de indruk heb, dat hij er niet zo op zit te wachten. "Ik hoef toch geen brief te schrijven, dus wat maakt dat uit?", antwoordt hij geërgerd. Een vrouw met zware boodschappentassen aan haar arm komt nu het huis binnengestormd. Ze kijkt me geërgerd aan, als een obstakel. Ik druk mezelf tegen de muur om plaats te maken. Ze loopt de man voorbij en stoot hem omver met de tassen. Hij staat als een soort schuine plank tegen de muur. "Je hoeft me niet omver te lopen, hoor," zegt hij. Ik besluit te vertrekken. De keten eindigt hier.

Maar dan herinner ik me dat Volker, de opa van Yanosch, me een extra brief meegaf naar München. En zo wordt deze keten toch voortgezet!

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Yanosch krijgt een brief van Annette en Volker, die tijdens hun vakantie in Sankt Vith een brief schreven. Ze vertelden me dat ze tijdens corona elke week een brief aan hun kleinzoon schreven. "Het was toen de enige manier om hem een knuffel te geven". Met enige vertraging en een grote omweg komt er nu weer een brief aan in Frankfurt. Ik vraag Yanosch wat een brief zo speciaal maakt. "Dat je het aan kan raken," zegt hij. En hij voegt eraan toe: "en toen oma tijdens corona brieven schreef, stond er telkens een verhaal in, en ik was zo benieuwd hoe het verder zou gaan" - "Een soort cliffhanger?", zeg ik en dan laat Yanosch me zijn Magic-kaarten zien.

Hij schrijft een brief aan zijn vriendjes Felix en Paul om te vragen wanneer ze weer op bezoek komen.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Mona is druk aan het werk in de voormalige Havanna, een nachtclub die de komende maanden de thuisbasis is van theater K. Ze geeft me een flyer van hun volgende voorstelling. "Die ken ik! Die heeft Schang toch gemaakt?", zeg ik. "Ken jij Schang?", zegt ze verbaasd.

Haar partner in crime Annette luistert geamuseerd naar het gesprek. Ze heeft het direct begrepen: "ja, hij brengt toch brieven rond om verbinding tussen mensen. Is dat niet iets voor Mohammed? Kom we bellen hem"

Mohammed staat een paar minuten later binnen, terwijl de dames druk verder bouwen. Annette vraagt me nog om hulp om een oud vettig keukenwerkblad te verplaatsen in een vervallen keuken vol muizenkeutels. "Hierom vind ik dit zo leuk om te doen? Ik had vanochtend nooit kunnen bedenken dat ik hier in Aachen in deze vieze keuken zou staan met plakkende handen", zeg ik: "Het is maar wat je leuk vindt".

Mohammed vertelt me over zijn schilderij, dat ik bij Kalle en Martina zag. Hij vertelt me dat hij ooit uit Irak kwam, maar nu een Duitser is. Hij zegt dat zijn projecten altijd een zeer lange aanloop hebben, langzaam tot wasdom moeten komen. Ik neem me voor om hiervan te leren.

Mona kan zo snel niemand bedenken, dus schrijft ze ter plekke een kaart aan Anette. Zij schrijft op haar beurt een brief naar haar broer in Köln, "ook theatermaker, maar dan heeeel anders dan wat wij doen."

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Leszek is de directeur van het "Muzeum Ziemi Lubuskiej: een eclectische mix van kunst, ambacht, wijn en martelpraktijken. Hij krijgt een brief van de Poolse kunstenaar Agata Siwek, mij meegegeven in Venray. Uit Venray fietste ik speciaal voor hem naar Polen. Ik kom aan in het museum en alles lijkt hier snel en Pools te gaan. Door verschillende kamertjes word ik naar Leszek geleid, waar ik enkele minuten krijg om hem wat over mijn project te vertellen. Hij opent de brief en kijkt er even naar. "Waar slaap je normaal gesproken?" Ik leg hem uit dat ik afhankelijk ben van mensen die mij onderdak bieden of in mijn tent slaap. Hij knikt en zegt dan: "Yes, but here you have to pay". Het museum verhuurt kamers aan kunstenaars. Dan moet ik weer door allerlei kamertjes, trappen op en af, langs allerlei mensen die in het Pools vragen stellen en die ik niet begrijp. "Kan ik je straks nog spreken Leszek, ik wil vragen of je de keten van brieven voort wil zetten," hij schudt van nee, het is bijna weekend. Ik moet vooral snel naar het kantoortje om voor de kamer te betalen. Deze keten eindigt.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Een brede glimlach verschijnt. "Van Ludn, wat leuk! Wat een verrassing!" Lars Ludwig, die haar een brief schreef wordt consequent Ludn genoemd. En Benjamin, die deze keten van brieven startte, heet bij Marja ook "Benny".

Ze waren dikke vrienden op de middelbare school in Elmshorn, maar inmiddels moet je een paar dagen fietsen om van de één naar de ander te komen.

Marja moet er alweer bijna vandoor. Haar zoon moet naar voetbal. "Ik schrijf graag een volgende brief! Kan je morgen tussen 10:45 en 11:00 langskomen? Daarna moet ik naar de tandarts"

Ze schrijft een brief aan Katrin in Beieren die schijnbaar geen bijnaam heeft. Net als Benny en Ludn hoort ze bij een groepje schoolvrienden uit Elmshorn. Brengt Katrin me verder weg van Elmshorn, richting einde van de wereld?

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Mitch krijgt een brief van Bram. Leuk. Maar wie moet hij nu een brief schrijven en waarover? Ik kom later nog eens langs en hij geeft me een brief mee aan zijn neef Jordy. "Om hem succes te wensen met de Hyrox die we binnenkort gaan doen" Hyrox?. "Dat is een sport challenge". "Dan wens ik jullie ook veel geluk en succes", zeg ik

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Tijdens de voorstelling schreef Iris een brief aan haar neef Klaus-Peter in Berlijn. Ze kennen elkaar pas drie jaar. De dood heeft hen samengebracht: ze ontmoetten elkaar op de begrafenis van Iris' tante, de moeder van Klaus-Peter. Als kinderen hadden ze elkaar al eens gezien, maar toen was Klaus-Peter plotseling verdwenen. Niemand wilde haar vertellen wat er precies was gebeurd. Dat kan ik jullie ook niet vertellen ... Privacy, briefgeheim ... Maar toen Iris' tante erg ziek was, vroeg ze: “Wil je je zoon niet nog een keer zien?” Dat wilde ze nu wel, maar ze stierf voordat haar zoon kon komen. Klaus-Peter vond in de nalatenschap van zijn moeder de adressen van veel van zijn neven en nichten en was blij dat hij zijn familie weer had. In zijn blik, in zijn gedrag zie je zowel kinderlijke vreugde als de melancholie van een oude man.

“Ik ben zo blij dat je bent gekomen”, zegt hij. Hij nodigt me uit voor pizza. Daar vertelt hij me over meditatie en boeddhisme. Hij geeft me een brief mee voor Andreas, een Duitser die al vele jaren in Zuid-Tirol woont. “Een bijzonder mens”, zegt Klaus-Peter. “Iemand op wie iedereen een beetje verliefd wordt?”, vraag ik. "Precies! En weet je wat het grappige is? We hebben elkaar nooit persoonlijk ontmoet. Nou ja, één keer. Jaren geleden heb ik tijdens een conferentie een foto gemaakt. Jaren later keek ik naar die foto en realiseerde ik me: dat is Andreas. Hij zat een paar stoelen naast me, maar ik had het niet opgemerkt.“ Klaus-Peter vertelt me over Maitreya, de nieuwe Boeddha, die geen navel heeft. Over hoe zijn hand ooit op een Catalaanse spiegel verscheen. Hij geeft me een plaatje mee: ”Dit zal je beschermen en je helpen als je het onderweg nodig hebt."

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Lars Ludwig kreeg een brief uit Eupen van zijn beste vriend Benjamin, die hij consequent "Benny" noemt. "Benny is - mijn dochter houdt van paardrijden, vandaar de hippische term - mijn "Seelenpferd". Ik weet niet hoe blij mijn vrouw is met die uitspraak, maar we zijn complementair, Benny en ik. Hij is de onderbuik, ik het hoofd. Ik werk met mijn handen, hij spreekt, hij schrijft. Ik ben niet zo'n schrijver." Lars Ludwig aarzelt, hij krijgt niet zo snel een brief geschreven. "Ik ben een prater". Hij praat eroverheen, vertelt me over zijn passie voor zeilen, dat hij vroeger met 200km/u over de Autobahn scheurde, maar het tegenwoordig wat rustiger aan doet, over God en de kwantummechanica. Na heel veel omwegen concludeert hij dat hij zijn keten van verbinding niet wil verbreken en schrijft een brief aan Marja, tevens een jeugdvriendin in Berlijn.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Tijdens de performance in Kerkrade kreeg ik een mysterieuze brief mee van een elegante dame op de eerste rij, die zei: “Deze brief heeft geen adres. Jij weet waar het naartoe moet”. Nu herken ik haar. Dit is Berthy, mijn oudtante. Ik maak het envelopje open. In de envelop zitten religieuze prentjes van engelen die met kinderen chillen. Printed in Italy. Communieprentjes van mijn vader, mijn tante en mijn ooms.

“Jij weet waar het naartoe moet”. Er staat een adres op: De Heilig Hart van Jezus Kerk in Nieuwenhagerheide. Een dorp dat niet meer bestaat. Opgeslokt door de fusiegemeente Landgraaf. Moet ik daar zijn? Jezus zelf staat er bleek en afgebladderd bij. Op zijn borst brandt een rood hart. Ik klop op een massieve houten deur in de vorm van een boog. Ik klop nog eens, maar het huis van God is dicht.

Misschien liggen mijn opa en oma Möllering hier begraven. Ik vraag het aan een mevrouw op de begraafplaats, ze legt oranje tulpen neer voor haar ouders, gestorven in respectievelijk ’72 en ‘74. “Möllering?”, zegt ze. “Die sind naet va hei, die sind va Nujjehoage”. Nujjehoage, Nieuwenhagen, nog zo’n opgeslokt dorp, drie straten hiervandaan. “Ben je op reis”, vraagt ze en ik vertel haar over mijn missie, om ketens van verbinding tussen mensen bloot te leggen. “Interessant”, zegt ze “Bij ons in de familie hebben ze laatst ook zoiets gedaan, helemaal uitgeplozen hoe iedereen met elkaar verbonden is, tot aan het jaar 1600”. Misschien zoek je op een bepaalde leeftijd verbinding niet meer in de ruimte, maar in de tijd.

Is dit wat Berthy bedoelde?

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Jan, uit Dorsten, die mij onderweg onderdak bood, gaf me spontaan een brief mee aan Merle. Ook theatermaker. Ik fiets een boerenerf op, net als bij Jan schijnen hier verschillende generaties te wonen. Alleen de hond is thuis, hij lijkt niet blij om mij te zien. Merle's brief gaat in de brievenbus.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Jan woont met zijn familie in een intergenerationeel hij. Als jongste telg woont hij op zolder, oma op de begane grond. Zijn ouders op de eerste etage. "Als je eenmaal naar beneden moet, weet je dat het einde nadert," zegt Jan's vader. "Maar op een dag zal Jan hier wonen en wij daar beneden". Ik word verwend met allerlei lekkers, appeltaart, appelchips, appel- "Je helpt ons gewoon om de appeloogst weg te werken," zegt Jan's moeder. Jan is elektricien, maar dan voor fabrieken en energiecentrales. "Op een dag word ik misschien wel windturbinemonteur, dat lijkt me ook wel wat," zegt hij. "Hoe zit dat met die brieven en mag ik er ook één schrijven?" Ik leg hem uit dat ik eigenlijk alleen ketens van brieven maak vanuit brievenbussen in mijn thuisregio, maar dat ik wel eens een oogje toeknijp. De volgende ochtend - Jan is dan al lang en breed ergens de één of andere generator aan het repareren - vind ik een brief in mijn schoen aan Merle, ook theatermaker. Opnaar Merle! Jan's moeder propt nog een zak vol met gedroogde appels en ik ben klaar om te gaan.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Helaas lukt het niet meer om Anja persoonlijk te ontmoeten, dus ik doe de brief van Joseph door de brievenbus.

Later zoekt ze digitaal contact met me op en we spreken af om eens koffie te drinken, wanneer ik terug ben van het einde van de wereld ("dat bedoel je metaforisch, neem ik aan?")

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Andreas van 4 Linden stuurt mij een brief voor Odine. "Ze heeft een heel leuk atelier, met allerlei interessante kunstenaars. Echt mensen die jij moet ontmoeten," zegt hij.

Als ik aan kom fietsen, komt Odine juist aangereden met de auto. Ik blijk geluk te hebben. Dit atelier is pas net open en dit is de eerste dag dat ze er allemaal zijn.

Aan de gevel hangt een groot koeienhoofd. "Hier werden vroeger koeien verhandeld," legt Odine uit. "Dood of levend," vraag ik impulsief. "Allebei waarschijnlijk?"

Aan mij de eer om het eerste kopje koffie uit het gloednieuwe espressoapparaat te mogen ontvangen. Er staat taart op tafel om de officiële eerste werkdag te vieren. Ik kijk een atelier in en zie daar prachtige marionetten van enge dieren.

Odine schrijft tussen de taart en de koffie een brief aan Schang, ook kunstenaar. "Hij is tegenwoordig wat minder mobiel, dus zo'n opkikker kan hij wel gebruiken"

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Martien is de laatste van de drie-eenheid Kors - Richard - Martien. Ze ontmoetten elkaar bij de studie scheikunde in Nijmegen. Martien is naar Duitsland verhuisd. Je bent vanuit Herten hiernaartoe komen fietsen? In dat geval, kom binnen"
Ik val middenin een chaotisch tafereel: Martien's vrouw moet weg en er worden in allerijl kisten naar de auto gesjouwd. Men bereidt zich voor op een vlooienmarkt. Opa en oma zijn er ook, ze maken aardappelgratin. "Je bent dus een postbode die grenzen overbrugt? Dan moet je eens bij ons in Baarle komen kijken, daar leven we in België en Nederland tegelijk en dat gaat meestal goed" Twee meisjes rennen gillend in het rond. Lilly, de oudste, verstaat Nederlands, maar spreekt zelf alleen Duits. "Kijk, postbode, mijn spaarpot! Mijn pop! Mijn stiften!" Dan begint ze als een bezetene te kleuren: een prachtige regenboog. "Voor een ander meisje, in een ander land".

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Juf Jil stuurde haar kinderen een brief vanuit de performance in 4 Linden, maar de kinderen kregen ook post van buitenschoolse opvang Best4Kids in Heerlen!

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Kalle krijgt een brief van Schang. Ze ontmoetten elkaar ondat Kalle handmodel was voor Schang's fotografie. "Ik heb gehoord dat u erg mooie handen heeft," zeg ik. "Dat was vroeger," zegt Kalle, terwijl hij ietwat beschaamd zijn handen achter elkaar probeert te verstoppen.

Martina ziet er gestresst uit, ze zit gebogen over allerlei papierwerk. "Sorry, ik kan je nu even niet te woord staan". In haar stress lijkt er niet veel van de grond te komen. Ik kom niet echt gelegen. Toch geeft Kalle me de gelegenheid om mijn project uit te leggen.

Oh, dat doet me denken aan dit schilderij, ze wijzen naar een poster op de muur, van onze vriend Mohammed. Die heeft aarde van allerlei slagvelden in Europa verzameld en daar een plattegrond van gemaakt. "Hij probeert ook km wat ons ooit verdeelde ons te laten samenbrengen".

"Wil je mee eten?" Kalle blijkt een begenadigd kok te zijn. Martina is al wat gekalmeerd en legt uit wat er allemaal misgaat in huis. "En tot overmaat van ramp is ons toetsenbord niet meer Duits, ik krijg toch niets meer op papier zo?". - "Zal ik even kijken?", vraag ik. Ik maak hun toetsenbord weer Duits.

"Je kwam wel gelegen, heel gelegen," zegt Kalle, "als een engel uit de lucht," zegt Martina. Ze sturen me door naar Mona, vriendin en ook theatermaker.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Finn kreeg een brief van zijn moeder Jeanine - een verdienstelijke Luxemburgse kunstenaar - die ze schreef tijdens de performance in Sankt Vith. Finn is een jonge getalenteerde kok bij een fancy restaurant in Aachen.

In dit donkere trappenhuis probeer ik hem te vertellen waar ik mee bezig ben en hem uit te nodigen om een brief te schrijven om een keten van verbinding te bouwen.

Ik geloof dat hij opgelucht is wanneer ik zeg dat het niet per sé hoeft. De keten eindigt hier.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik besefte me dat ik bij die kerk aan het verkeerde adres was. Ik zette koers, terug naar Kerkrade. Naar mijn oom die ik al twintig jaar niet meer heb gezien. Zijn communieprentje ligt nu daar. Ooit was hij een kind dat zijn communie deed. Nu een veteraan uit dienst, die op het punt staat om te voet naar Den Helder te vertrekken met zijn hulphond om als benefietactie voor hulphonden bij PTSS.

“Fijn dat er contact is”, schrijft hij later. Ik vraag me ineens af waarom ik op zoek ben naar verbinding aan het einde van de wereld, terwijl het me in al die jaren niet is gelukt met mijn bloedverwanten om de hoek. Ik denk dat dit is wat Berthy bedoelde

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Odine stuurt een brief naar haar vriend Schang, ook munstenaar. Het huis van Schang en Anni's huis hangt vol met zijn kunst. Veel - zoals hij het zelf noemt - trouvées, maar hij blijkt van alle markten thuis: foto's, schilderijen, sculpturen.

Anni zet lekkers op tafel en Schang laat me zijn laatste klus zien: een flyer van theater K: "Hele leuke onafhankelijke theatermakers, misschien ontmoet je ze nog wel eens".

"Als je zelf eens een ontwerp nodig hebt, weet je me te vinden"

Schang besluit om me een brief mee te geven voor zijn vriend Kalle. "Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?", vraag ik. "Hij was vroeger handmodel en ik heb zijn handen meer dan eens mogen vastleggen."

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ronald is de baas van Fanny - ze werken in de bierbrouwersbusiness - en krijgt een brief van haar. Als reactie op een brief die hij eerder zelf stuurde vanuit Sankt Vith.

Daar zei hij over Fanny: "ze is onmisbaar, ik weet niet wat ik zonder haar zou moeten".

Fanny stuurt mij op pad met een brief terug. Naar Ronald's huis in Landgraaf, precies tussen Venray en Sankt Vith. Zo kan het ook. Een keten van verbinding, heen en weer, tussen partners in crime in de bierbrouwersbusiness.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Tijdens de performancd in Kerkrade kreeg ik een brief mee: van Kerkrade naar Simpelveld. Een brief van Pieter van de Berg naar Angelique van de Berg – van de Heuvel. Zijn echtgenote. Angelique van de Berg – van de Heuvel. Echt waar.

En daar houden de toevalligheden in Angelique’s leven niet op. Haar beste vriendin heet ook Angelique. En ze delen niet alleen een voor- maar ook een achternaam. Ze komen uit hetzelfde dorpje in Noord-Brabant. Zijn allebei voor de liefde naar Limburg verhuisd. Naar hetzelfde dorp. Wat zeg ik: naar dezelfde straat in hetzelfde dorp. Ionesco is er niks bij

.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ding dong. Ding dong. Ding dong.

Drie keer sta ik voor een gesloten deur. Later hoor ik van Angelique, die het van Bram had, die het weer van Mitch had gehoord dat Jordy op vakantie was.

Ik probeer het in het najaar nog eens, maar zonder succes. Ik geef het op, de keten eindigt hier.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Op het Burgemeeste van Grunsvenplein in Heerlen, tijdens Cultura Nova, gaf journalist Joes me een brief mee die ik niet kon weigeren. Een afslag. Hij was gericht aan de bedenker van het Maankwartier in Heerlen: Michel Huisman.

Een tijd geleden was het stationsgebied een verpauperd drugshol waar je nog niet dood gevonden wilde worden. Michel creëerde een een kasteel waarin nu geleefd wordt: gewoond, gewerkt, gereisd. Je kunt er zelfs werkloos wezen, er is een UWV-kantoor.

Ik word naar binnen gesleurd als een oude vriend door de kunstenaar met grijs professorenhaar.

“Jij bent nog piepjong”, zegt Deborah, ook kunstenaar en zijn partner. “Dat valt mee, antwoord ik, ik ben 40”. “Ja maar hoe oud ben je echt?” Ik twijfel. “26?”, zeg ik. “Dat baart me zorgen”, zegt Michel oprecht. “Ik ben 7.” Zijn gezicht klaart op. Dan rollen er weer rimpels over zijn voorhoofd. “Dus jij bent op zoek naar het einde van de wereld, nou dan hoef je niet ver te zoeken, dat is hier”. Ik ga ervanuit dat dit een vorm Heerlense zelfspot is en ik lach. Maar Michel blijft me met een strak gezicht aankijken. “We leven op een bol. Elk begin is ook een einde. Dus misschien moet je op zoek naar het begin”. Dit wist ik al, ik had toch in die performance ook al aan het publiek gevraagd waar oost eindigde en waar west begon. Wilde hij nou zeggen dat ik die hele reis sowieso niet hoefde te maken? “Hoezo ben jij 7”?” vraag ik? “Er is een moment dat je je als kind beseft dat je iemand bent. Dat kínd blijf je voor altijd. Dat kind dat “waarom” vraagt. Dit is maar een omhulsel. Als je op zoek bent naar het einde van de wereld – van jouw wereld, want iedereen heeft zijn eigen wereld – dan moet je op zoek naar dat kind. Wat is jouw eerste herinnering?”, vraagt hij. “Ik zit op een hobbelpaard in een donker flatje in Nijmegen. Mijn vader schreeuwt”, zeg ik zonder aarzelen. “Ik heb geen brief voor jou:”, zegt hij, “maar ik zou je wel aanraden om zelf brief te schrijven aan die Jordi in dat flatje in Nijmegen.

Over deze ontmoeting lees je meer in de brieven in de brievenbus in HuB Kerkrade.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

De brief van juf Manon wordt ook hier voorgelezen. Dan gaan er vingers in de lucht., “Waarom slaap je in een tent en niet in een huis?” “Wat doe je als je moet poepen?”, “Waarom ga je niet gewoon met het vliegtuig?”, “Hoor je wel eens dieren ‘s nachts?” “Mijn vader heet ook Jordi, maar jij bent niet mijn vader” Wat eet je onderweg?” “Je moet niet te veel fruit eten, want dan krijg je diarree”.

Toen kreeg ik een hele hoop post mee. Voor alle kinderen van over de hele wereld. Post die ik niet kon weigeren.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

De kids krijgen een brief van hun juffrouw Fatima. Het is een regenachtige dag en koud. "Normaal zouden we lekker buiten spelen", zegt een guitig jongetje.

Deze locatie van Best4Kids ligt in het groen, in het gebouw van scouting Landgraaf.

Ik krijg 2 brieven mee voor andere scholen op opvangen, ergens op de wereld. Misschien willen ze wel penvrienden worden?

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Onderweg ontmoette ik Juf Manon die mij een brief gaf die ik niet kon weigeren, aan haar kids. Die kinderen krioelen om mijn fiets heen. Ze mogen allemaal een stukje voorlezen en dat doen ze zoals kinderen dat zo mooi kunnen. Het was een lange brief die zich kort laat samenvatten:

"Beste volwassenen van de toekomst, raak het kind in jezelf niet kwijt.” Ik weet niet of dit tot ze doordrong. Misschien begrijp je zoiets pas als het te laat is

Ik krijg een brief mee voor Best4Kids centrum

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Joris en zijn vriendin zijn zelf fervente fietsers. Wilden ooit naar Timboektoe, dat lukte niet, maar fietsen in Afrika deden ze wel.

Joris krijg een brief van zijn neefje Noah. "Nu we zelf kinderen hebben gaat dat verre fietsen niet meer zo gemakkelijk, maar het mooie is dat het contact met de familie hechter wordt."

Als academisch onderzoeker naar migratie leerde Joris veel mensen van over de hele wereld kennen. "De wereld is inderdaad klein," zegt hij en geeft me een brief mee voor zijn vriend Yannick die ooit vanuit Congo naar Nederland kwam en nu mijn collega is. Zijn zoon Polle schrijft mee aan de brief, want Yannick's zoon Mitch is zijn vriendje.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Michel Huisman stuurde me op pad naar mijn vroegere zelf. Ik fiets langs het flatje waar ik op dat hobbelpaard zat, toen ik mijn eerste herinnering had. Maar die Jordi, die is weg.

De Jordi die hier nu staat is een beetje teleurgesteld, had zich van dit moment wat meer voorgesteld. Maar, besluit hij, het leven is nu eenmaal zoals zich het aandient.

Michel had beweert dat Jordi terug moest naar het begin, om het einde te kunnen vinden. Misschien is het wel andersom.

Ik fiets door naar mijn volgende brief.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Twee heren in smoezelige truien staan mij een beetje verbaasd aan te kijken. Eentje groot en eentje klein. Ze kauwen nog op iets. "Sorry dat ik jullie onderbreek," zeg ik. Ik leg kort uit dat ik een brief kom brengen van opa Piet. Die bij mijn performance was in Venray en een brief schreef aan Teun en of Teun een brief heeft om mij verder op weg te helpen.

Teun is de kleine van de twee en heeft net geleerd hoe je M-U-S moet schrijven, dus dat wordt een beetje lastig.

"Ik wil wel graag een brief schrijven," zegt Kors, aan mijn vriend Richard in Herten. Samen met Martien waren we vroeger een hechte drie-eenheid. Ik ben de enige die in Nijmegen is blijven plakken".

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Kun je ook een brief meenemen naar Georgië?", vroeg Anke aarzelend na de performance in Venray.

Anke heeft veel familie in het buitenland, en Inga is de moeder van de vriendin van haar neef. Ze spreekt alleen mmaar Georgisch, dus Anke kan niet direct een brief schrijven. Ik kom hem bij haar ophalen in Beek. Het is nog goed weer, dus we zitten in de tuin.

Ze had haar al eens ontmoet, een paar jaar geleden, had allerlei cadeautjes meegekregen en ze had haar nooit goed kunnen bedanken, mede door de taalbarrière.

Op kaarten en op foto's laat ze me zien hoe mooi Georgië is. Ik moet nog een tijdje fietsen om die schoonheid zelf fe aanschouwen, op weg om die brief aan Inga te bezorgen.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Een deur kraakt en gaat langzaam open. Een hoofd verschijnt, zoals in een poppenkast. Dit is alles wat ik van haar te zien krijg. Behalve haar hand die ook poppenkastgewijs tevoorschijn komt om de brief van Cara aan te nemen. Cara schreef haar die brief tijdens de performance in Eupen. Een brief schrijven wil ze niet. Ze wil bet liefst, zo voel ik aan, de deur weer snel dichttrekken. Achter deze coulissen mag ik niet meekijken. De keten eindigt hier.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Noah krijgt een brief van zijn oma, die ze niet ver hier vandaan in het Odapark schrijft. Ze schrijft dat Noah heel bijzonder voor haar is.

"Dat was heel fijn om te lezen," zegt hij eerlijk en een beetje verlegen. In deze jongen huist niets kwaads. Hij moet nog even nadenken aan wie hij een brief zal schrijven.

De volgende ochtend kom ik die ophalen: hij is gericht aan zijn oom, Joris. "Waarom schrijf je een brief aan hem?", vraag ik: "Om twee redenen: omdat hij het verst weg woont van iedereen die ik ken en omdat hij momenteel een beetje ziek is, dus het zal hem goed doen."

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"GEEN INTERESSE!", brult Fanny en ze slaat de deur bijna in mijn gezicht dicht. "Maar je weet nog helemaal niet wat ik kom doen," stamel ik van mijn a propos.

Ze dacht dat ik wat kwam verkopen. Maar ik kom haar alleen iets geven om vervolgens gratis een brief voor haar te bezorgen. Op de fiets!

Ik snap de twijfel, als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan klopt er meestal iets niet. Gelukkig weet ik haar ervan te overtuigen dat ik echt in vrede kom en leg ik haar uit dat ze zich niet verplicht hoeft te voelen.

Ze straalt wanneer ik haar vertel dat Ronald, van wie ze een brief heeft gekregen - helemaal vanuit Sankt Vith - haar "onmisbaar" noemt. Later die middag brengt ze me een brief. Aan...

Ronald!

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

“Voor wie heb jij post?”, vroeg ik aan Naomi tijdens de performance in Cultuurcentrum Hasselt - “Voor hem,” ze wees naar een jongen, een paar stoelen verderop. Een grote vriendelijke reuis. Ze hadden niks met elkaar, ze waren gewoon vrienden, goede vrienden. “Wat ga je schrijven? “Een inside joke”, iets over een barbershop. En aan wie zou jij dan iets sturen om de keten voort te zetten?”, vroeg ik aan Matthijs. Aan haar, zei hij. Ze strekten de armen volledig uit en konden net elkaars vingertoppen aanraken. “We zijn verbonden” zeiden ze. De fietssnelweg tussen As en Dilsen – waar je ook prima langzaam overheen kan fietsen – leek speciaal voor hen aangelegd. Ik zou tot aan het einde der tijden kunnen pendelen over dat kaarsrechte fietspad tussen Naomi en Matthijs.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Richard is de tweede van de drie-eenheid Kors-Martien-Richard. "Ik ben de stilste van de drie, dat zou je nu niet zeggen", zegt hij nadat we een tijdje hebben gepraat onder het genot van koffie en zelfgebakken appelflappen.

Ze studeerden gedrieën scheikunde en hielden altijd contact, ook al woont Richard nu bij Roermond en Martien helemaal in Duitsland, tussen Keulen en Bonn.

Daar stuurt Richard mij nu dus naartoe. En zo slingert hij mij van de binnenronde naar de buitenronde, richting einde van de wereld.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik heb geen tijd meer om de broer van Anette te ontmoeten, helaas...

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Een brief van Angelique van de Berg-van de Heuvel (echt waar!) aan haar zoon Bram. "Ik schrijf nooit brieven, maar ik merk toch dat het goed doet". L1 ging mee, je ziet de reportage - die eindigde in een spectaculaire drone-crash - HIER.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik ben nu al een aantal keer langs dit cultuurcentrum op de grens gereden en we hebben ook eens telefonisch contact gehad. Een cultuurcentrum in een oud douanehuisje, waar tegenwoordig mensen aan elkaar worden verbonden, in plaats van uit elkaar gehouden. Dat is voor deze fietskoerier een droom. Helaas tref ik niemand aan. Ik besluit om een brief achter te laten, ik hoop de mensen achter Kukuk nog eens te ontmoeten.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Joseph Oubelkas zat jarenlang onterecht in de gevangenis in Marokko. Door brieven bleef hij op de been. Ze hielpen hem om mensen te blijven zien in onmenselijke omstandigheden. Hij schreef er een boek over: "400 Brieven van mijn moeder". Toen ik hem mijn plan uitlegde zei ik: "Sorry, het is allemaal een beetje ingewikkeld" en hij antwoordde: "Misschien ligt het probleem niet bij jou, maar bij de wereld, bij de mensen die het niet willen begrijpen."

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Een man met kort zwart haar en glimlachende ogen kijkt me verwachtingsvol aan. Ik vertel hem wat ik kom doen: een brief bezorgen aan Naomi. “Kom even binnen.” Een peutertje met blonde krullen heeft net met zijn gezicht gegeten. Hij kruipt in de richting van een witte doos met... Bankbiljetten? “Naomi is in de kerk.” Het is zondag. “Toevallig ben ik vandaag thuisgebleven”, anders had je voor een dichte deur gestaan. Dingen gebeuren niet voor niets” Ik vertel hem over mijn plan. “Aha. Heb je nog geld nodig?”, vraagt hij. Licht ongemakkelijk vertel ik hem over subsidies en een crowdfunding. Hij loopt naar die witte doos en pakt er iets uit: “Dit is de grootste bijdrage die ik kan doen” Hij geeft me een biljet van €1.000.000! In welke wereld kan ik hiermee betalen? “Waarom doe je dit, met die brieven?” “Ik geloof – heel erg - in de mens,” zeg ik. De glimlach in zijn ogen maakt plaats voor iets ernstigers. Naomi’s vader zegt: “Je kunt je je hele leven lang keurig netjes aan de verkeersregels houden, maar als je één keer 52 rijdt, waar je 50 mag, dan ben je een overtreder.” Ik luister. “Wat is het grootste geschenk wat God ons heeft meegegeven?” Hij wacht niet op antwoord “Onze vrije wil. Dus ik kan zeggen wat ik wil, maar of jij luistert, daarop heb ik geen invloed.” De glimlach in zijn ogen is terug. “Dit geeft mij nou geluk. De waarheid. Die te mogen vertellen.” Pauze. “Dingen gebeuren niet voor niets”. Hij kijkt even naar mij, mijn fiets, mijn bepakking. “Je hebt nog genoeg tijd om daarover na te denken.”

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

Ik ontmoette Vanessa tijdens de performance in Hasselt. Toen zei ze: "Wist je dat brieven voor sommige gevangenen hun enige contact met de buitenwereld zijn?" en "Ik ben niet gevaarlijker dan mensen zonder strafblad". Vanessa was ooit een gevangene, nu vertelt ze mensen over het leven in de gevangenis. Ondanks alles wat ze meemaakte is ze niet wantrouwend. Ze biedt me onderdak en een maaltijd aan wanneer ik haar brief kom ophalen. Maar, zegt ze: "Als het nodig is, sta ik mijn mannetje" en ze wijst op een grote koekenpan.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy

Bericht

"Wat kom je doen?", vraagt een meisje met ondeugende ogen. Een bedachtzaam jongetje in een voetbalshirt krijgt van mij een brief toegestopt.
Hij weet nog niet precies wat hem overkomt. Ik denk dat hij iemand is die pas spreekt als hij iets belangrijks te zeggen heeft. Zijn zusje heeft het hart op de tong: "We zijn pasta aan het eten, maar we hebben liever pizza of friet". Het ruikt naar bolognese. "Wat leuk, maar het eten wordt koud", zegt hun moeder. Ze hebben zo snel geen nieuw adres paraat. Vader Yannick ontmoette ik nooit: een collega-bezorger, ooit gekomen uit Afrika. Het mooie van de wereld en van het briefgeheim is de potentie: sommige verhalen blijven onverteld.

Locaties zijn bij benadering i.v.m. privacy